تعطیلات زیاد، کوتاه شدن ترم دوم تحصیلی، نگرانی از وضعیت تحصیلی دانشجویان، از دست رفتن 3 ماه تابستان هرسال و... از مهم ترین دلایل مباحث چند ماهه‌ی اخیر پیرامون افزایش ترم های تحصیلی یا افزایش طول ترم های فعلی است.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران» هفته گذشته کمیسیون آموزش مجلس به "شدت" با طرح 4 ترمی شدن دانشگاه ها مخالفت کرد و آن را مغایر با اصول گرداندن دانشگاه ها دانست.

البته آن طور که از مصاحبه های اعضای این کمیسیون بر می‌آید نمایندگان مجلس هم مشکلات فعلی ترم های دانشگاه ها را قبول دارند و تاکید می کنند که باید این مشکل هرچه زودتر حل شود.

ولی آنچنان که گفته شد مجلس در جزییات حل این مشکل اختلاف نظر جدی با طراحان افزایش تعداد ترم های تحصیلی دارد.

اما برای رسیدن به نتیجه ای مفید باید بررسی کرد که کدام راه بهتر است، افزایش ترم های تحصیلی موثرتر است یا افزایش طول 2 ترم فعلی؟

ترم اول و دوم سال تحصیلی دانشگاه ها هم اکنون در بهترین حالت اول مهرماه آغاز می شود و حدودا تا هفته ی آخر آذر ماه به طول می انجامد، بر این اساس برگزاری امتحان ها و انتخاب واحد مجدد برای ترم بعدی عملا موجب تعطیلی دانشگاه ها تا اوایل اسفند می شود.

دانشجویان خوابگاهی که هم قبل و هم بعد از امتحانات به شهرخود می روند شاید طول زیاد این تعطیلی را حس نکنند ولی اگر با دقت دیده شود اسفند هرسال عملا 3 هفته ‌ی مفید دارد و این یعنی آنکه آغاز تعطیلات جدید تا حوالی نیمه دوم فروردین.

وضعیت آن سوی سال بدتر است، چراکه اگر خوش بینانه نگاه شود دانشگاه ها تا هفته ی دوم خرداد کلاس ها را برگزار می کنند و دوباره تعطیلی طولانی مدت دیگر تا مهر آغاز می شود.

اگر دانشگاه مغز محرک جامعه هستند که هستند، باید توجه کرد تعطیلات زیاد دانشگاه ها که زیاد هم ربطی به تعطیلات کشوری ندارد مشکلات نادیدنی زیادی را در بلند مدت برای کشور فراهم می کند.

به نظر می رسد باید از میان یکی از دو راه حل موجود یکی راه انتخاب کرد، البته این انتخاب مستلزم تفکر و تامل بیشتری نیز هست.

تعطیلات میان ترم هرچند بسیار کوتاه است،اما فرصت خوبی است برای رفع و رجوع کارهای عقب افتاده و برنامه ریزی جهت فعالیت های آینده.در این میان،زمان خوبی هم به وجود می آید تا آدم دیداری با اساتید خود تازه کند و حرف هایی از جنس دلگرمی و امیدواری بشنود.

امروز،در حالی که دانشگاه خالی از دانشجو بود،سری به دانشگاه زدم.چون ساعت نزدیک یازده صبح بود،به یاد

دکتر خوانساری افتادم.استادی که به شدت ساعات فعالیتش دارای زمانبندی است و دانشجو می داند که در تمامی روزهای هفته(به جز پنجشنبه ها)می تواند بین ساعت یازده صبح تا دوازده ظهر،با استاد گفتگو کند.

شکر خدا امروز بخت هم با من یار بود و از زمانی که وارد دفتر کار استاد شدم تا پایان زمان ملاقات(حدود یک ساعت)کسی آرامش گفتگو را با مراجعه به هم نزد.

از هر دری سخنی به میان آمد.از ماجراهایی که در نیمسال قبلی تحصیلی رخ داده بود تا برنامه هایی که برای نیمسال بعدی تحصیلی در ذهن داشتیم.

اما نکته ی اصلی در پایان گفتگویمان به وقوع پیوست.دکتر خوانساری،خبرهای خوشی داشتند.از تلاش ها و کارهای انجام شده ای که در چند ماهی که پشت سر گذاشتیم،تحقق یافته و افتخاراتی که در مجامع علمی داخلی و خارجی در انتظارمان است.